Zainstaluj wtyczkę do obsługi plików w formacie Flash
Wyświetleń:
Ocena:
Liczba głosów:
Oceń artykuł:

Galeria

Stalingrad 1942-43 Stalingrad 1942-43 Stalingrad 1942-43 Stalingrad 1942-43 Stalingrad 1942-43

Bitwa pod Stalingradem 1942-43

Walki na ulicach Stalingradu

Bitwa stalingradzka, zwana inaczej bitwą nad Wołgą, była jedną z największych operacji strategicznych w czasie drugiej wojny światowej, przeprowadzona 17 VII 1942 - 2 II 1943 r. między wojskami radzieckimi i niemieckimi w obszarze wielkiego łuku Donu i między Donem a Wołgą.

Zapoczątkowała ją 17 VII 1942 roku ofensywa niemieckiej Grupy Armii A w kierunku Kaukazu oraz Grupy Armii B w kierunku Stalingradu. Celem wojsk niemieckich było opanowanie dolnego biegu Wołgi i Stalingradu (jako ważne węzła komunikacyjne), zagarnięcie rolniczych obszarów dorzecza Donu, Kubania i północnego Kaukazu oraz roponośnych obszarów Kaukazu.

Główne uderzenie niemieckie było skierowane przeciw wojskom Frontu Stalingradzkiego (przemianowany 28 IX na Front Doński), Frontu Południowo - Wschodniego (przemianowany 28 IX na Front Stalingradzki), Frontu Południowego (przemianowany 28 IX na Front Północno-Kaukaski). Składy poszczególnych frontów w toku działań uległy zmianom. 29 X dowództwo radzieckie utworzyło nowy front - Front Południowo - Zachodni. Operacjami z ramienia Naczelnego Dowództwa kierowali marszałkowie A. Wasilewski i N. Woronow oraz generałowie - dowódcy frontów: A. Jeriomienko (Front Stalingradzki), N. Watutin (Front Południowo - Zachodni i K. Rokossowski (Front Doński).

22 VII dwa niemieckie zgrupowania 6 armii niemieckiej uderzyły z okolic miasta Pieriełazowskij i miasta Obliwskaja z zamiarem przełamania obrony wojsk radzieckich i zajęcia Stalingradu z marszu; ten plan się nie powiódł. Wojska niemieckie włamały się jednak w ugrupowanie radzieckie, sforsowały dolny Don i częściowo wtargnęły na północny Kaukaz, a 12 IX osiągnęły przedmieścia Stalingradu. Od 18 XI stopniowo wchodziły do południowych, północnych oraz centralnych dzielnic miasta i osiągnęły Wołgę. Aktywna, uporczywa obrona wojsk radzieckich, które otrzymały posiłki, doprowadziła do zatrzymania ofensywy niemieckiej. 19 XI 1942 wojska radzieckie przeszły do kontrofensywy, którą prowadziły fronty: Południowo - Zachodni, Stalingradzki, Doński i Południowo - Wschodni. Wojska Frontu Południowo - Zachodniego i Frontu Stalingradzkiego 19 - 30 XI 1942 roku zamknęły pierścień okrążenia wojsk niemieckich w rejonie Stalingradu. W okrążeniu znalazły się niemieckie armie - 6 polowa i część 4 pancernej. Dowódca zgrupowania niemieckiego gen. F. Paulus nie uzyskał zgody Hitlera na podjęcie próby przebicia się z okrążenia. Próby odblokowania okrążenia pod Stalingradem wojsk niemieckich, podjęte przez dywizje feldmarszałka E. Mansteina, nie powiodły się. Od 16 do 24 XII 1942 Front Południowo - Zachodni uderzył znad Donu i zniszczył armie niemiecko - włoskie broniące Donu. Od 10 I do 2 II 1943 roku, Front Doński rozbił okrążone pod Stalingradem zgrupowania niemieckie; zlikwidowano lub wzięto do niewoli około 350 tys. Niemców z gen. Paulusem.

Bitwa stalingradzka przekreśliła niemieckie plany strategiczne, z którymi Naczelne Dowództwo Wermachtu wiązało nadzieje przeniesienia działań na południe od Kaukazu, w celu opanowania i wykorzystania zagłębi ropy naftowej, oraz na wschód od Wołgi, w celu przecięcia najważniejszych radzieckich połączeń wodnych i lądowych.

  © 2007 Copyright by Ireneusz Durbajło.
    All rights reserved.
Poprawny XHTML 1.0 Strict! Poprawny CSS 2.1! Najlepiej Mozilla Firefox!